Home > Value investment > No Man’s Land : VI แล้วไปไหน

No Man’s Land : VI แล้วไปไหน

สังคม VI ในเมืองไทยใหญ่ขึ้นทุกวัน บรรดานักลงทุนที่เรียกตัวเองว่าเป็น “แวลู อินเวสเตอร์” ก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่ตลาดหุ้นคึกคักแบบนี้ และมี “แวลู อินเวสเตอร์” รุ่นก่อนๆ ที่ประสบความสำเร็จให้เห็นเป็นแบบอย่างจำนวนมาก

ผมเองคลุกคลีกับสังคมของ VI มาตลอด มีสิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตได้ก็คือ ถึงว่าจำนวนสมาชิกของเวบบอร์ดและคนทีเรียกตัวเองว่าเป็น “แวลู อินเวสเตอร์” จะมีมากขึ้น แต่จำนวนคนที่พัฒนาตัวเองได้มาถึงขั้นที่ VI ท่านอื่นยอมรับให้เป็น”เซียน” กลับมีจำนวนเพิ่มขึ้นไม่มาก และว่ากันตามจริง ถ้าเทียบเป็นจำนวนเปอร์เซนต์ ผมคิดว่าน่าจะน้อยกว่าในสมัยก่อนด้วยซ้ำ

แม้แต่คนใกล้ตัวของผมเอง ซึ่งหลายๆคนผันตัวเองมาจากการเป็นนักเก็งกำไรรายวัน มาใช้หลักการลงทุนแบบเน้นคุณค่า เขาหรือเธอเหล่านี้มักจะมีพื้นฐานของการเป็นแวลู อินเวสเตอร์ที่ดี และมักจะมีความสามารถในการวิเคราะห์กิจการได้ดีในระดับหนึ่ง สามารถอ่าน / ตีความงบการเงิน และใช้ financial ratio ง่ายๆ ได้พอสมควร

แต่ปัญหาของเขาหรือเธอเหล่านี้ก็คือมักจะไม่มีความสามารถในการหาหุ้นขึ้นมาเอง ( ดังนั้นเราจึงไม่ต้องแปลกใจกับปรากฏการณ์ตามแห่ กับหุ้นที่ได้ชื่อว่ามี”เซียน”วีไอ สิงสถิตย์อยู่ ) และมักจะไม่มีความแม่นยำในการประเมินมูลค่าที่เหมาะสมของกิจการ ซึ่งจากปัญหาทั้งสองข้อนี้ ทำให้เขาหรือเธอเหล่านั้น มักจะต้องซื้อหุ้น”แพง” หรือซื้อ”ไม่ทัน” เนื่องจากกว่าที่ตัวเองจะทราบว่าหุ้นตัว”น่าลงทุน” ก็มักจะถูกบรรดา”เซียน”วีไอ ไล่ซื้อไปล่วงหน้าเสียก่อน และเวลาที่จะขาย เขาหรือเธอเหล่านั้นก็มักจะขาย”เร็วไป” หรือ”ช้าไป” อยู่เรื่อยๆ เนื่องจากความไม่เฉียบคมของการประเมินมูลค่าของกิจการนั่นเอง

แวลู อินเวสเตอร์มือใหม่ หรือมือกลางเก่ากลางใหม่ ที่อยู่ในภาวะเช่นนี้ มักจะรู้สึก frustrated อย่างมาก บางคนอาจจะอยู่ในวงการมาแล้วหลายปี แต่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่พัฒนาไปไหน ยังต้องเป็น วีไอ ไม้สอง ไม้สาม อยู่ร่ำไป บางคนก็ยังรู้สึกว่าตัวเองหามูลค่าของกิจการไม่เคยได้ และมักจะมีความไม่มั่นใจว่า นี่คือเวลาที่เราควรจะซื้อ หรือควรจะขาย

นี่คือช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับนักลงทุนที่กำลังจะผันตัวเอง”แมงเม่า”ไปสู่” VI มืออาชีพ” ถ้าจะให้เปรียบเป็นนี่ก็อาจจะเป็น”วัยรุ่น”ของการลงทุน ที่เรากำลังจะเปลี่ยนผ่านจากการเป็นเด็กไปสู่การเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว หรือถ้าจะเปรียบเป็นการเดินทาง นี่อาจจะเป็นช่วงที่เรากำลังผ่านทะเลทรายที่แห้งผาก และไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าจะอาศัยอยู่ ( No Man’s Land ) ก่อนจะไปถึงจุดมุ่งหมายที่สวยงามของเรา

ปกตินักเดินทางจะทำอย่างไรหากมาถึง No Man’s Land ? นักเดินทางที่มีแผนที่และเข็มทิศที่ดี ก็มักจะผ่านดินแดนแห่งนี้ไปไม่ยาก แต่บางคนก็หลงในดินแดนนี้ อย่างที่หาทางออกไม่ได้ บางคนเลือกที่จะล่าถอยกลับไปยังดินแดนการเก็งกำไร ซึ่งก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายอย่างยิ่ง เพราะหากเขาหรือเธอเหล่านั้น ฝ่าแดนอันตรายนี้ไปได้ เขาหรือเธอคนนั้นก็จะกลายเป็นแบบอย่างและเป็นคนกรุยทางให้กับนักลงทุนรุ่นต่อๆไป อันจะทำให้สังคมนักลงทุนเน้นคุณค่าของประเทศเรายิ่งเข้มแข็งขึ้นไป

ผมเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองผ่านพ้นแดนอันตรายนี้ไปได้หรือยัง แต่ในฐานะของนักลงทุนเน้นคุณค่าที่เคยเข้าถึง No Man’s Land นี้มา ผมมีข้อแนะนำบางอย่างที่จะทำให้เพื่อนนักลงทุนที่กำลังเดินในดินแดนแห่งนี้ หรือที่กำลังจะเข้ามา ได้เดินหน้าฝ่าดินแดนนี้ไปอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

ข้อแรกเลยคือ เราต้องมีความรู้ความเข้าใจในการมองธุรกิจมากกว่าเดิม ในฐานะ VI หัดคลาน เราอาจจะเน้นไปที่กิจการง่ายๆ อาศัยงบการเงินและ financial ratio ช่วยตัดสินใจในการลงทุน แต่เมื่อเราจะก้าวไปอีกขั้น เราก็จำเป็นที่จะต้องเพิ่ม circle of competency และว่ากันตามจริงแล้ว VI ที่ประสบความสำเร็จในระยะยาว ก็คือคนที่มอง business model และ megatrend ขาดนั่นเอง

แวลู อินเวสเตอร์หลายคน อาจไม่ได้มีพื้นเพมาจากคนทำธุรกิจหรือแม้แต่ไม่ได้ร่ำเรียนมาทางสายนี้ ( ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ) อาจจะบอกว่าการที่จะเข้าธุรกิจได้ทะลุปรุโปร่งนั้น เป็นเรื่องยากเกินความสามารถ ซึ่งก็อาจจะจริงในระดับหนึ่ง ว่าเราคงจะไม่สามารถมีมุมมองแบบคนทำธุรกิจจริงๆได้ 100% แต่ผมก็ยังเชื่อว่า ทักษะการมองธุรกิจ เป็นสิ่งที่”ฝึก”กันได้

นักลงทุนที่มาถึง No Man’s Land ผมเชื่อว่ามีหลักของการลงทุนแบบเน้นคุณค่ามากพอสมควรแล้ว ดังนั้นหนังสือเล่มต่อไปที่เขาหรือเธอเหล่านั้นควรจะอ่าน จะไม่ใช่หนังสือการลงทุนเน้นคุณค่าแล้ว หากแต่ควรจะเป็นหนังสือธุรกิจ แนวคิดทางธุรกิจ มาร์เกตติ้ง การบริหารองค์กร หรือบันทึกประสบการณ์ของผู้บริหารที่ประสบความสำเร็จ รวมทั้งหนังสือพิมพ์ธุรกิจ ซึ่งผมมองว่าเราควรจะอ่านอย่างน้อยสัปดาห์ละฉบับ เพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของอุตสาหกรรม และภาพของเศรฐกิจมหภาค

ข้อสองคือเราควรจะต้องมีสังคมนักลงทุน ผมมองว่ากิจกรรมการพูดคุยและถกเถียงกันเรื่องของตัวกิจการระหว่างแวลู อินเวสเตอร์ เป็นกิจกรรมที่มีประโยชน์อย่างมาก ทั้งในแง่ที่มีคนช่วยเราตรวจสอบไอเดียในการลงทุน และ valuation ของเราต่อบริษัทใดบริษัทหนึ่ง รวมทั้งเราเองก็อาจจะได้ไอเดียการลงทุนจากคนอื่นมา”ทำการบ้าน”ต่อ

และเหนืออื่นใด การถกเถียงวิพากษ์วิจารณ์ ไม่ว่าคนอื่นจะมาวิพากษ์เรา หรือ เราวิพากษ์ไอเดียคนอื่นนั้น จะช่วย”ลับ”เรา ให้เรา”คม”และ”เฉียบขาด”ขึ้นเรื่อยๆ

ข้อสามคือ เราต้องหมั่นศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับกิจการในตลาดหลักทรัพย์ให้มาก การที่เรายิ่งรู้จักกิจการมาก จะยิ่งเพิ่มโอกาสในการลงทุนให้มากขึ้น ถ้ามีเวลาว่าง ผมแนะนำว่าแวลูอินเวสเตอร์ที่ดีควรอ่าน 56 -1 ให้ได้อย่างน้อยเดือนละ 1 – 2 บริษัท หรือถ้าจะให้ง่ายกว่า เราก็อาจจะศึกษาบริษัทจากปากของผบห.โดยตรงผ่านงาน opportunity day หรือ company visit ซี่งนอกจากจะทำให้เรารู้จักกิจการนั้นๆ ลึกซึ้งขึ้นแล้ว เราจะเห็นภาพการแข่งขันของอุตสาหกรรม กลยุทธ์ที่ผบห.บริษัทต่างๆนำออกมาใช้ รวมถึงเราจะได้เห็นถึงสไตล์การบริหารองค์กรที่แตกต่างกัน อันจะเป็นการเสริมมุมมองการวิเคราะห์ธุรกิจให้กับเราอีกทาง

ข้อสี่ที่ผมอยากจะแนะนำคือพยายามจดบันทึกข้อผิดพลาดของตัวเองไว้ และนำข้อผิดพลาดมาวิเคราะห์ว่าเราพลาดไปเพราะอะไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่อง valuation ยกตัวอย่างเช่น หุ้นตัวหนึ่งเรามองว่าเป็นหุ้นงั้นๆและขายไปตอน PE 10 แต่ในที่สุดตลาดก็ให้ราคามันถึง PE 15 เช่นนี้เราก็ควรกลับไปมองว่า valuation ของเรามีปัญหาตรงไหนทั้งในเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ( ผมเองก็ตกผลึกกับแนวคิดหุ้นถูกเรื้อรังหลังจากที่ผมเคย”พลาด”โดนหุ้นถูกจำนวนเรื้อรังจำนวนหนึ่งเล่นงาน )

และสุดท้ายที่ผมอยากจะฝากไว้คือ”อย่าท้อ” และ”อย่าเลิก” การเดินทางใน No Man’s Land อาจจะยากลำบากและชวนให้หันหลังกลับ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะแนะนำไว้คือว่า ประสบการณ์คือครูที่ดีที่สุด การเดินหลงทางใน No Man’s Land อาจจะเป็นความเจ็บปวด แต่นั่นก็คือบทเรียนที่จะไม่ทำให้เราเดินหลงทางนั้นซ้ำสอง ผมเชื่อในศักยภาพของพวกเราทุกคน ผมเชื่อถ้าพวกเราอยู่ในดินแดนแห่งนี้นานพอ ประสบการณ์จะหล่อหลอมให้เราแข็งแกร่งขึ้น จนฝ่าดินแดนแห่งนี้ออกไปได้

Advertisements
  1. ซุนเซ็ก
    April 17, 2011 at 12:34 am

    ตรงมากๆครับ พี่เขียนถึงผมใช่มั้ยเนี่ย 555
    ผมเป็นแบบนี้และเห็นหลายๆคนเป็นแบบนี้ เรียกว่าวีไอส่วนมากเลยล่ะ
    เรื่องหนังสือนี่โดนมากครับ เพราะผมก็อยากเก่งขึ้น ไปหาหนังสือวีไอมาอ่านมันก็เรื่องเดิมๆ รู้สึกตันๆ
    คงต้องหาหนังสือสายธุรกิจอย่าง บ้าน ที่ดิน เทคโน ออโต้ เรือ เหล็ก เกษตร มาอ่านเพิ่มบ้างแล้ว
    ขอบคุณสำหรับบทความครับ

  2. Tod
    April 17, 2011 at 1:50 am

    เป็นบทความที่ดีมากครับ

  3. damiano
    April 17, 2011 at 7:42 am

    เขียนถึงตูแน่ๆ – -“

  4. Voldtrest
    April 18, 2011 at 6:31 am

    อ่านแล้วถึงรู้ว่า มีทางออก 2 แพร่งให้ผมเลือก
    1. ออกจากตลาด กำเงินสดรอซื้อหุ้นอีกครั้ง
    2. เพิ่มความสามารถ ในระหว่างที่อยุ่ในตลาด เพื่อความสมจริง

    ตอนนี้ขอเลือกข้อ 2

  5. chooky
    April 23, 2011 at 5:52 am

    เขียนได้ดีมากครับ

  6. MinkymaN
    April 24, 2011 at 5:38 am

    อ่านแล้วนึกถึงคำพูดของที่พี่คลายเครียดบอกไว้ว่า ถึงคุณมีแผนที่แต่คุณไม่รุ้ว่าคุณอยู่ตรงไหนของในแผนที่ คุณก็ไม่รู้ว่าจะใช้ประโยชน์จากแผนที่นี้ยังไงทางที่ดีที่าสุดคุณต้องหาเครื่องมือหรือเข็มทิษบางอย่างที่จะบอกทิศทางได้จำเป็นที่สุดจริงๆT-T หาต่อไปขอบคุณครับ

  7. Thaloengsak
    April 24, 2011 at 1:50 pm

    ขอบคุณมากครับ
    เห็นด้วยครับ ควรอ่าน56-1 และศึกษาข้อมูลธุรกิจอยู่เสมอ

  8. nut776
    May 1, 2011 at 5:15 pm

    ตอนช่วงหลังการอ่านหนังสือต่างๆ เหมือนการ สะกดจิตให้ตัวเองไม่ออกนอกทางมากกว่า
    ซึ่งเหมือนไม่ได้ต่อยอดความรู้เท่าไหร่
    กลับเป็น blog อย่างคุณ ฮง น้องแป๊ะ (คิดว่าน้องนะคับ พีมุขเคยบอกว่ารุ่นน้องศิริราชผม เกือบจะ freshy ผมด้วยซ้ำมั้ง) หรือ คุณ ih คุณสูมาอี้ ได้ไอเดีย เยอะเลย
    วันๆเด๋วนี้คิดอะไรเป็น megatrend ตามคุณสุมาอี้หมดเลย เพราะ ฟัง คลิป แกจะร้อยรอบได้ละ
    ออกกำกายไป ก็ฟังซ้ำไปซ้ำมา เหมือนโรเบิร์ต ที ฟัง ปีเตอร์ ลินช์

    นอกจากกลุ่มพี่หมอสามัญชนแล้ว คงจะมีกลุ่มนี้ล่ะมั้งที่จะเป็น เศรษฐี พันล้าน กลุ่มต่อไป

    • May 1, 2011 at 5:21 pm

      ผมว่าความรู้ในการจะออกจาก no man’s land ส่วนใหญ่เป็นความรู้ที่ได้จากประสบการณ์จริง ในการที่เรามองเห็นปัญหาและโอกาสในการลงทุนครับพี่นัท

      การอ่านบลอก ที่คนเขียนเค้ากลั่นกรองประสบการณ์ตัวเองมาให้ เป็นทางเลือกที่ดีในการต่อยอดความรู้ครับ ทุกวันนี้ ผมก็เป็นแฟนบลอกของดร.นิเวศน์ พี่สุมาอี้ ฮง หมอเค etc. ครับ

  9. monsoon
    May 5, 2011 at 10:11 am

    เขียนดีและขอบคุณมากมายที่แชร์ประสบการณ์ครับ…ตอนนี้ผมมองเห็นเส้นขอบฟ้าของเขต no’s man land อยู่ลิบๆ เห็นจะต้องคลานอีกไกล นะตู..อุอุ

  10. oyoyo
    May 7, 2011 at 8:13 am

    หาเองยังไม่ค่อยได้ดีเลยพี่ ที่หาเองแล้วตรงกับที่พี่แนะนำปีนี้มีแค่ 2-3 ตัว
    นอกนั้นพอมาเจอตัวที่พี่แนะนำ ตัวที่ผมหามาดูไม่น่าสนใจเลย (T^T)
    ยังคงต้องเดินใน no man’s land อีกนาน

  11. anthrasis
    May 29, 2011 at 12:26 pm

    อัตราคนที่ไปสอบเป็นmarketingผ่านประมาณ10-20% เองครับเอาคน100คนมาสอบเป็นviผมเดาว่า<10% ครับ ยิ่งเป็นเซียนvi คงน้อยมากๆ

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: